Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Καλή χρονιά!

Κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό απόψε. Ίσως κάπου να δείτε ένα χοντρούλη γέροντα, σ' ένα έλκηθρο γεμάτο δώρα... Όταν ήμουν μικρή, ήμουν σίγουρη πως τον έβλεπα... Ας τον ψάξουμε μαζί απόψε!


Καλή χρονιά σε όλους εύχομαι! Υγεία, ευτυχία, αγάπη, επιτυχίες, και ό,τι ποθεί ο καθένας ξεχωριστά!
(Κάπου εδώ θα έπρεπε να ζητήσω και λεφτά, γιατί, στην κατάσταση που έχουμε φτάσει, νομίζω πως είναι απαραίτητα... αντί γι' αυτό, θα πω αισιοδοξία, ελπίδα και χαμόγελο.)

Να περάσετε υπέροχα απόψε! Ό,τι κι αν κάνετε, να αποχαιρετήσετε το 2011 με τον πιο όμορφο και τον πιο αισιόδοξο τρόπο!

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

είναι κακό τελικά;


Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν... (για την ακρίβεια, εδώ και μία ώρα περίπου είναι Χριστούγεννα!) Περίμενα να έλθει κανένα παιδάκι να ακούσω τα κάλαντα φέτος, μα τίποτα... τι έγινε; Κρίμα πάντως και είχα κρατήσει και ψιλά...
Και κάπως έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να βγω, μήπως κι έξω νιώσω περισσότερο αυτήν τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα... Και πράγματι, την ένιωσα... Λατρεύω τη μουσική, τον κόσμο, τα δώρα, τα στολίδια, τα παιδάκια, που επιτέλους τα άκουσα να λένε τα κάλαντα...!

Και βγήκα, λοιπόν, με μια παλιά συμμαθήτρια. Κάνουμε παρέα εδώ και πολλά χρόνια, κάποτε θεωρούμαστε κολλητές, μεγαλώσαμε μαζί, ερωτευτήκαμε μαζί, διαβάσαμε, κλάψαμε μαζί...
Πίναμε λοιπόν τον καφέ μας, μιλούσαμε για διάφορα ανούσια θέματα, για διακοπές, μαθήματα, για το παιδί με το οποίο τραβιούνται εδώ και χρόνια... Και κάπου εκεί, πέρασε ένας γνωστός μου και τον προσκάλεσα να καθίσει μαζί μας...
Περάσαμε όμορφα.
Μόνο που, καθώς φεύγαμε, αυτό το παιδί με ρώτησε κάτι που με έβαλε σε σκέψη. Με ρώτησε αν αλήθεια έκανα παλιά παρέα με την κοπέλα. Λέει, έδειχνε να μην με ξέρει καθόλου. Με ρωτούσε πράγματα που γι' αυτόν ήταν αυτονόητα, που μια φίλη μου έπρεπε να γνωρίζει... Η αλήθεια είναι πως προσπαθώ να αδιαφορώ για τη γνώμη των άλλων, αλλά τα λόγια του νομίζω πως με προσγείωσαν κάπως απότομα... Και μπορεί να ακούστηκε κάπως πικρόχολο το σχόλιό του, αλλά αναρωτιέμαι αν είναι όντως έτσι... Και φοβάμαι πως είναι...

Είναι αλήθεια πως δεν μιλάω πολύ. Ή, πιο σωστά, μπορεί κάποιες φορές -τις περισσότερες- να μιλάω πολύ, αλλά για θέματα άσχετα. Δεν είναι πως είμαι μυστικοπαθής ή κάτι τέτοιο... απλά δεν μου βγαίνει να μιλήσω για πιο προσωπικά θέματα... ή ίσως γενικά να μην μπορώ να μιλήσω για μένα.
Και αναρωτιέμαι, αν δεν με ξέρει αυτή, τότε ποιος μπορεί να με ξέρει;
Και είναι κακό η κολλητή σου από το σχολείο να μην ξέρει ούτε τις πολιτικές σου πεποιθήσεις; Πειράζει αν δεν ξέρει πώς πίνεις τον καφέ σου; Πειράζει αν δεν έχει καταλάβει με τι ακριβώς θες να ασχοληθείς στο μέλλον, αν δεν έχει ιδέα για το αν έχεις ερωτευτεί τόσο καιρό που ζείτε χωριστά, αν μιλάτε δυο-τρεις φορές την εβδομάδα στο τηλέφωνο κι ακόμα δεν έχει ακούσει ένα όνομα από την παρέα σου; Κι όμως, θα σε ρωτήσει αν είσαι καλά κι εσύ κάθε φορά θα της απαντήσεις καταφατικά... κι αν ποτέ της πεις πως δεν ήσουν καλά τις προηγούμενες μέρες, θα σου πει πως το κατάλαβε, θα ακολουθήσει μια παύση και η συζήτηση θα τελειώσει εκεί...
Κι όμως, τα παιδιά από τη σχολή ξέρουν περισσότερα για μένα... Ή, για να είμαι πιο ακριβής, μάλλον ξέρουν διαφορετικά. Ξέρουν τα καθημερινά, αυτά που ζούμε μαζί... Βέβαια, ούτε αυτοί έχουν ακούσει ονόματα από το σχολείο (ή ίσως να έχουν γίνει δυο-τρεις αναφορές)... Είναι κακό;

Είναι σαν να έχω χωρίσει τη ζωή μου στο πριν και στο μετά και δεν επιτρέπω την επικοινωνία μεταξύ τους...

Είναι κακό να μιλάω είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και να συνειδητοποιώ πως δεν λέω τίποτα; Πως ξέρω τα πάντα για τους άλλους, με εμπιστεύονται τόσο πολύ, τη στιγμή που εγώ τους έχω ανοιχτεί ελάχιστα;
Μα δεν είναι γελοίο;
Και τώρα αναρωτιέμαι γιατί ακριβώς συνεχίζουν να κάνουν παρέα μαζί μου... Κάποτε, ένας άνθρωπος που αγάπησα και ακόμα αγαπώ πολύ, μου είχε πει πως είναι τρομακτικό να μην ξέρει ποιον έχει απέναντί του... αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο τον έλκυε αυτό... τότε...
Όντως, πρέπει να είναι τρομακτικό... αν όχι αποκρουστικό.

Κι όμως, κανείς δεν με έχει ρωτήσει σχετικά με την άλλη πλευρά. Κι εμένα μου φαίνεται χαζό να αρχίσω να φλυαρώ για πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν και δεν τους αφορούν...

Μπερδεμένα τα είπα, αλλά είμαι πολύ μπερδεμένη αυτήν τη στιγμή για να σκεφτώ και να γράψω πιο λογικά...

Τέλος πάντων, να περάσετε υπέροχα σήμερα (είναι άλλωστε περασμένες 12) και να έχετε τα πιο γλυκά Χριστούγεννα!

Υ.Γ. Ευχαριστώ πάρα πολύ τους καινούριους αναγνώστες για την παρακολούθηση, τελευταία δεν είχα καθόλου χρόνο (έτσι εξηγείται και η απουσία μου), αλλά υπόσχομαι να επισκεφθώ τα ιστολόγιά σας σύντομα!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Είμαι ένα λάθος!

Ένα! Δύο! Τρία! ΟΥΣΤ!


Είμαι ένα λάθος, είμαι ένα λάθος
είμαι σκηνή κομμένη από ταινία!
Είμαι ένα λάθος, είμαι ένα λάθος
είμαι μια λέξη που λερώνει τα βιβλία!
Είμαι ένας λάθος αριθμός,
είμαι εικόνα δίχως φως,
είμ' ένας κλόουν σε βαριά μελαγχολία!
Είμαι ένα λάθος! Είμαι ένα λάθος!

Αν η ζωή μου είχε soundtrack, αυτό πρέπει να ήταν...
Και ίσως τελικά όλοι μας λάθος να είμαστε, ο καθένας με τον τρόπο του... Το θέμα είναι να το αποδεχτείς το λάθος σου και να το φανερώσεις...

Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Back home :)

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να έχεις δίπλα σου αυτούς που αγαπάς.
Να νιώθεις την οικογένειά σου πλάι σου.
Μια κούπα ζεστό γάλα με hemo και μια φέτα σπιτικό κέικ για "καλημέρα".
Μια αγκαλιά... και άλλη... και άλλη...
Ένας ήρεμος καφές στον ήλιο... και να έχετε να πείτε τόσα πολλά, να συνειδητοποιείτε πως έχουν αλλάξει όλα τόσο πολύ... μα συγχρόνως να μην το νιώθεις αυτό... σαν να μην έφυγες ποτέ...
Τραγούδια γνώριμα... αγαπημένη μουσική...
Ένα φιλί και τα ΄χεις ξεχάσει όλα... η οικογένειά σου.
Μια βόλτα με τ' αυτοκίνητο.
Η θάλασσα. Τη λατρεύω τη θάλασσα.
Μια καλημέρα στον περιπτερά, ένα χαμόγελο στη γειτόνισσα... ναι, μερικές φορές είναι κουραστικό να σε ξέρουν όλοι... αλλά είναι και άλλες φορές που ακόμα κι αυτό σου φαίνεται γλυκό, ακόμα και ευχάριστο...
Η γειτονιά που μεγάλωσες. Η κουβέρτα που σε σκέπαζε όταν φοβόσουν. Το μαξιλάρι που βράχηκε με τα πρώτα σου εφηβικά δάκρυα στο σκοτάδι. Ο καναπές που έβλεπες παιδικά τα κυριακάτικα πρωινά. Τα λουλούδια στον κήπο, τα λουλούδια στο παράθυρο... Όλες αυτές οι φωτογραφίες... Χιλιάδες εικόνες, εκατομμύρια αναμνήσεις...
Ξυπνάς το πρωί κι ακούς φωνές. Γνώριμοι κι αγαπημένοι ήχοι που σου είχαν λείψει, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται να το πιστέψεις...
Μπορεί να είναι μόνο για λίγες μέρες, αλλά σου φτάνει.
Αρκεί που έχεις δίπλα σου την οικογένειά σου. Αρκεί που έχεις δίπλα σου τους αγαπημένους σου. Τίποτα άλλο δεν θες, τίποτα άλλο δεν χρειάζεσαι. Μερικές μέρες αρκούν για να πάρεις τη δύναμη που σου χρειάζεται και να συνεχίσεις... Όσο μεγάλο κι αν είναι το ταξίδι μετά, δεν σε νοιάζει. Ξέρεις πως υπάρχει μια πόρτα που σε περιμένει ανοιχτή... Όποτε το θελήσεις, ό,τι ώρα και να είναι, είναι το δικό σου σπίτι, το δικό σου "καταφύγιο"... Όπως χθες το βράδυ ένιωσες την ανάγκη να σε πνίγει, όπως η έλλειψη άρχισε να πονάει κι έτσι τελείως ξαφνικά πήρες την απόφαση να "γυρίσεις σπίτι"... έτσι απροειδοποίητα μπορείς να έλθεις όποτε το θελήσεις ξανά... Μια ευχάριστη έκπληξη, ένα μοναδικό διάλειμμα...
Κι ας είναι μόνο για λίγες μέρες.
Τώρα μπορείς να απολαύσεις τη ζεστασιά που μόνο οι δικοί σου άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν...